Η Ισχύς εν τη Ενώσει: Η διάσωση της χλωρίδας απαιτεί ενωτικές κινήσεις κι όχι «μαγαζάκια» και μικροσυμφέροντα

Ιανουαρίου 25, 2010 στις 9:32 μμ · Κατηγορία ΔΑΣΟΣ

L’union fait la force…. Γραμμένο στο εθνόσημο που βρίσκεται στη σημαία της μέχρι πριν μαγευτικής και σήμερα μαρτυρικής Αϊτής, σε μία περίοδο που όλοι μιλάνε για «κρίση», δίνει το μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση παγκοσμίως. Και θα πρέπει να αναρωτηθούμε ειλικρινά για ποια «κρίση» μιλάμε ακριβώς, όταν βλέπουμε καθημερινά απίστευτες εικόνες από εκεί. Για ποια κρίση μιλάμε όταν το περιβάλλον δίνει μηνύματα.

Το 2010, αναφέρεται από όλους τους Διεθνείς Οργανισμούς ως «Παγκόσμιο Έτος Βιοποικιλότητας». Σε μία εποχή λοιπόν που το πράσινο ως χλωρίδα και ως παρέμβαση ζωής στις πόλεις είναι ζητούμενο, το μήνυμα είναι «καταγράψτε, αναπαράξτε, φυτέψτε, διασώστε»!
Η Παγκόσμια Ανθοκομία, την οποία έχει σίγουρα αγγίξει σε καθαρούς αριθμούς και η «κρίση», βρίσκεται μπροστά σε μία μεγάλη πρόκληση: να βρει τους τρόπους εκείνους που θα διαδώσει μέσω των νέων ποικιλιών των καλλωπιστικών φυτών τα είδη που κινδυνεύουν να χαθούν, να τα εντάξει στις γραμμές παραγωγής και τα έργα πρασίνου, να τα προβάλει τόσο διαφημιστικά μέσω εκθέσεων και εντύπων όσο κι εκπαιδευτικά μέσω περιβαλλοντικών εκδηλώσεων και να ενισχύσει επιτέλους με χρηματοδοτήσεις τους Βοτανικούς Κήπους παγκοσμίως, αφού από αυτούς ουσιαστικά παίρνει το αρχικό know how για την φυσιολογία τους αλλά και την παραγωγή τους. Σε μία εποχή που όλα έχουν «αριθμοποιηθεί», αυτό είναι άκρως απαραίτητο να συμβεί, γιατί αλλιώς πολλά στοιχεία των τοπικών χλωρίδων θα σβήσουν είτε από αδιαφορία είτε από λεηλασία των κυνηγών ποικιλιών στους τροπικούς ή ακόμη κι από κακή διαχείριση, όπως ο Φοίνικας του Θεόφραστου στο Βάι, που κινδυνεύει από την αδράνεια της Ελληνικής Πολιτείας σχετικά με το Κόκκινο Ρυγχωτό Σκαθάρι. Οι Βοτανικοί Κήποι και τα αντίστοιχα ερευνητικά ιδρύματα, θα είναι οι τελευταίοι προμαχώνες διάσωσης και διάδοσης του σπάνιου φυτικού πλούτου της πατρίδας μας αλλά και κάθε χώρας.

Από τη «Γη με τα ψηλά βουνά», την Ayiti στην κρεολική διάλεκτο, αυτοί που πρώτοι μας αναγνώρισαν σαν κράτος μετά τη δική μας Επανάσταση, έχοντας χρησιμοποιήσει για τη δική τους ένα δικό μας σύνθημα, μας το «δανείζουν» σήμερα, σε όλους. Η διάσωση της χλωρίδας, η ανάπτυξη του Πρασίνου σε κάθε ελεύθερο χώρο, καθημερινή φροντίδα, η σωστή προβολή και χρήση, απαιτούν ενωτικές κινήσεις κι όχι «μαγαζάκια» και μικροσυμφέροντα. Ίσως κάποιοι, να μην έχουν καταλάβει ότι η Ελλάδα, των 6.000 ενδημικών φυτικών ειδών, μπορεί να αποκτήσει μία νέα «βαριά» βιομηχανία, την Ανθοκομία και κατ’ επέκταση το Πράσινο.

Μήπως ήρθε η ώρα όχι απλά να οραματιζόμαστε την «Πράσινη» Επανάσταση αλλά να την κάνουμε πράξη δίνοντας κίνητρα στους νέους αγρότες μας να παράγουν;

ΝΙΚΟΣ ΘΥΜΑΚΗΣ
ΓΕΩΠΟΝΟΣ , ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥ
ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΓΕΩΤΕΕ

Σχόλια